Jedynym założeniem na ten bieg (oprócz chipa) był spokój po starcie. Prawie się udało, bo jak zwykle ruszyliśmy mocno, ale po kluczowym ciasnym zakręcie za murkiem w lewo zwolniłem nieco kroku i pierwszy kilometr wyszedł 3:31. To mi pasowało, bo na kolejnym nie wyprzedzano mnie już tak jak na poprzednich edycjach. Przez kilka minut nawet trzymałem się z kolegą z KB Maniac, ale wiedziałem że jest mocniejszy i po podbiegu tylko widziałem jak mi odchodzi. Nie miało to znaczenia, bo chciałem pobiec i tak na tyle ile się dało, a dało się nabiegać 18:17, co jest moim drugim czasem w GP Aha, na ostatnim kilometrze jak burza minął mnie Sławek Naskręt który zapowiadał przed startem że przyspiesza na ostatnich 2 kilometrach. Tylko czy nie zaczął za późno?

Bardzo jestem zadowolony po tym biegu, bo to podobny wynik jak ten na jesieni kiedy pobiegłem 18:11. A wtedy czułem się w dobrej dyspozycji

Jeszcze jeden komentarz: firma obsługująca pomiar czasu przyzwyczaiła mnie, że po powrocie do domu można było już w necie sprawdzić wyniki, co zawsze czyniłem z wielką radością Tym razem coś nie zadziałało, bo wyniki pojawiły się „dopiero” w niedzielę i to dzięki temu, ze Szmajchel wrócił z połówki w Wawie i zainstalował nieoficjalne zestawienie czasów na stronie www.gp-poznan.pl. Nieoficjalne, bo na przykład nie ma w wynikach Marcina Nowaka którego mijałem na trasie, a który zwykle biegał niecałą minutę lepiej ode mnie…

Miejsce w open	Kategoria	Miejsce w kat.	5 km netto	5 km brutto	Wyniki
38/489	M30	4/137	18:16	18:17

Fajne foto, nie? Autorem jest Batrosz Kiedrowski.

Aha, na mecie wypiłem tylko pół kubka wody, tak jakoś wyszło że zapomniałem o pragnieniu

Happysad 

Tak tak, to miała być „Dycha Tej Wiosny”, czyli owoc, wisienka na torcie po solidnie jak na mnie przepracowanej zimie.
No i co? Zima się skończyła, wyszło słońce i dołożyło do pieca…

Plan był taki, że schodze poniżej 38, atakuję życiówkę 37:42 a nawet zbliżam się do bariery 37 minut
I dupa. Wołowa. Albo jakiegoś innego mędrca.

Nie ma! Nie nastawiam się już na żadne wyniki.
Żadnych kalkulacji. Jak mówił Małysz do kamery: nie skacze na konkretną odległość, nie walczy z konkretnym rywalem. Skacze, jak najlepiej potrafi w danym momencie.  I tego się będę trzymał

A w tym konkretnym momencie było do bani. Ciepło, nieprzygotowany na ściganie w takich warunkach (zresztą nie ja jeden, ale to marne pocieszenie ) i epizod z plecakiem który poleciałem oddać do depozytu. Na start wpadłem niecałą minutę przed wystrzałem, więc można sobie wyobrazić co się stało później… Pierwszy i drugi kilometr jeszcze okej, ale później to już równia pochyła:

A tu wykres rozgrzewki w której nagle musiałem nieco zagiąć czasoprzestrzeń:

Wbiegając do depozytów okazało się, że jednak wyszło, że prosty chłopak ze mnie, bo chłopaki widząc już z daleka mój numer krzyczeli machając rękami, że nie to wejście, więc na moje głośne „kur…!” trochę się rozweselili. A nie ma to jak się pośmiać z tak prostych, przyziemnych słów
Kończąc ten karkołomny wpis napiszę tylko, że wyciągnę wnioski i pewnych błędów już postaram się nie powtórzyć

Aha, czas oficjalny to 41:20

I tyle

Miejsce w open	Kategoria	Miejsce w kategorii	10 km netto	10 km brutto	Wyniki
245/1938	M30	82/665	41:16	41:20

Tak zdychałem na końcówce:

foto: Ola Bońka

dziękuje, pozdrawiam

PS. na pełny opis może się zdobędę, ale będzie dużo tłumaczenia się hehe

- 11.11.2011 zorganizowano 1 Bieg Niepodległości w Luboniu na 10 km
- w ten dzień odbywało się wiele biegów w naszym kraju, tak więc wybrałem ten który był najbliżej
- 12 km rowerem na start to pikuś, chyba że się wstaje o 8:24 z wyrka a do 9:00 trzeba odebrać pakiet startowy
- na śniadanie 2 bułki z żółtym serem i dżemem zjedzone na spokojnie już po odebraniu pakietu czyli około 9:10
- start imprezy 10:00
- na miejscu kilka znajomych twarzy, w tym dwie szczególnie znajome z którymi będę miał zaszczyt biec przez 10 kilometrów
- nie wiem jaka jest temperatura, ale na krótkie spodenki i dwie koszulki z krótkim rękawem było na styk, następnym razem biorę rękawiczki
- słońce i bezchmurne niebo… bardzo lubię kiedy świeci słońce w twarz, nawet gdy jest zimno
- założenie jest… kit z założeniem, życiówka ma być i już!
- aha, na sali sportowe równolegle odbywa się turniej piłkarzyków (stołowych takich), ale się nie rozdwoję…
- nowe Brooksy lubią asfalt, a moje stopy jak muszą, to też lubią, pod warunkiem że nie ma dziur i kolein
- asfalt w Luboniu jest okej
- organizacja też jest okej, nawet bardzo OKEJ
- wracając do startu, trasa ma trzy kółka, ale nie ma atestu
- od początku trzymam się ze Słonikiem, za chwilę dogania nas Marcin z Puszczykowa i tak sobie lecimy
- łapie się nas jegomość w pomarańczowej czapce. Chyba jest z Grodziska Wielkopolskiego, bo tam wszyscy biegają na czarno. Ubrani na czarno znaczy się
- tak sobie biegniemy a właściwie lecimy, bo tempo jest szybsze niż na moich treningach kilometrowych…
- na pętli jest jeden podbieg a drugi też jest, ale o nim się nie wspomina…
- trochę wieje, w zależności od położenia względem bieguna północnego
- w sumie najmniej z naszej czwórki pracuje „pomarańczowa czapka” ale czekam na przedostatnią prostą
- przedostatnia prosta to slalom między zawodnikami którzy mają jeszcze jedno kółko do zaliczenia, więc staram się przyspieszać, a właściwie nie puszczać Marcina i Słonika
- ostatnia prosta jest długa, za długa żeby powalczyć z chłopakami, ale przynajmniej rozliczam się z „pomarańczowym” i  wpadam na metę kilkanaście metrów przed nim
- podajemy sobie łapki z chłopakami, wymiana uprzejmości i można iść coś na siebie włożyć, bo co tak na golasa będę łaził po dworze
- LOSiR fajny jest, dużo tam zakamarków i telewizorów i w depozytach wesołe buzie
- dekoracja i oglądanie wywieszonych wyników też jest fajne, gdy się zajmuje 12 miejsce Open i 6 w kategorii wiekowej
- dekoracja zwycięzców,  zdjęcia, losowanie nagród
- brak nagrody dla mojego numerka odbijam sobie kilkoma rogalami marcińskimi
- powrót do domu tą samą drogą, z lekkim urozmaiceniem w postaci wiatru wiejącego prosto w pysk
- w domu zasłużone pół godziny odpoczynku

to nowa życiówka, więc teraz już będzie ciężko

Miejsce w open	Kategoria	Miejsce w kat.	10 km netto	10 km brutto	Wyniki
12/326	M30	6/109	37:40	37:42

Foto:

https://picasaweb.google.com/117155051880055954765/IBiegNiepodlegOsciLubon11112011#

https://picasaweb.google.com/YamanKos/ILUBONSKIBIEGNIEPODLEGOSCI#

W każdym razie byłem „umówiony” z kolega Łukaszem który chciał połamać półtorej godziny, że polecimy pierwsze kilometry razem. Niestety zapomniałem zabrać z domu Garmina, który miał mi pomóc trzymać odpowiednie tempo. Na szczęście Tata też jechał do Kościana żeby dopingować dzielnie i robić zdjęcia, więc miał mi dowieźć zegarek. Na minutę przed startem nadal nigdzie nie mogłem go znaleźć… ale dosłownie chwilę przed odliczaniem zauważyłem Tatę na rowerze i odebrałem zegarek
Uff…

Stałem w trzecim rzędzie, ścisk był spory bo cofali wszystkich żeby wystartować z linii… startu Ruszyliśmy. Tempo od razu wysokie 3:35, ale stwierdziłem że trzeba się wyluzować i za chwilę wszystko dookoła się uspokoi.Nie chciałem za dużo rozmawiać z Łukaszem, żebyśmy nie tracili oddechu. Jakoś pod koniec pierwszego kilometra rzuciłem okiem na zegarek a tam stoper stał na 1:04…Jakimś cudem musiałem go zatrzymać minutę po starcie. Ale nie mam pojęcia jak to się mogło stać. W każdym razie Łukasz rzucił kilka razy, że za szybko lecimy. Faktycznie, 4:02 to było grubo za szybko. Miało być około 4:15/km.

Coś jednak w środku mi mówiło, że to tempo jest takie hm… no bardzo zachowawcze. Pamiętając jednak o licznych błędach które popełniałem startując za mocno, starałem się jednak stopować. Ale przy tempie około 4:00 właśnie czułem, że biegnę lekko, prawie truchtem!
Cholera, przecież gdy robię interwały 8x1km to biegam 3:48-3:52 a tutaj 4:00 i jest tak lekko?
No dobra, zobaczymy jak to będzie później.
Nie oglądając się na Łukasza na którymś z licznych zakrętów lekko przyspieszyłem łapiąc się do kilkuosobowej grupki. Trochę wiało, więc postanowiłem w miarę możliwości chować się za plecami innych.

To niebywałe z jaką lekkością mi się biegło.
Wiem, że częściowo to zasługa nowych butów, które zastąpiły wysłużone już pomarańczowe Brooksy Launch. W ich miejsce przyszły… nowe Brooksy Launch
Tym razem śliczne biało-niebieskie z limonkowymi wstawkami. Kupiłem je na EXPO przed poznańskim maratonem. Kosztowały mnie 349 zł ale warto było wydać każdą złotówkę Co prawda na jednym z zakrętów poczułem jak śródstopie niebezpiecznie poleciało mi na zewnątrz, ale na kolejnych wirażach starałem się już bardziej uważać.

Z tego miejsca chciałbym pozdrowić osobę decydującą o postawieniu słupka ze znakiem drogowym na tym zakręcie: (foto z lewej)
Bardzo mi się przydał, kiedy wchodząc w wiraż chwytałem go lewą ręką i napędzałem się na prostą dzięki działaniu siły odśrodkowej

Jakoś tak po dyszce czułem że dziś może się uda wskoczyć gdzieś między 1:24 a 1:25 jak nic nie strzeli w nogach albo kury nie wlezą mi między sznurowadła.
Przyspieszałem, wyprzedzałem, przyspieszałem i wyprzedzałem.
To był bieg, w którym po pierwszych kilku kilometrach nikt już mnie nie wyprzedził. Wspaniałe uczucie

Niestety przez zamieszanie z zegarkiem nie mogę zrobić sensownej tabelki z międzyczasami, ale wkleję wynik tego, co pokazał Garmin po wczytaniu w Endomondo:

Najszybszy kilometr (3:46) był w okolicach 14 km, natomiast pięknie wyszła druga dycha: 38:47 co jest poniżej mojej dotychczasowej życiówki
Oczywiście międzyczasy z GPS mogą być obarczone kilkusekundowymi błędami, ale i tak wygląda to całkiem przyzwoicie jak dla mnie

Miejsce w open	Kategoria	Miejsce w kategorii	21,097 km	Wyniki:
57/939	M30	16/302	01:23:01

Fotografie:

Honda – dzięki! ))

Tata – dzięki! )

Basia Jórga – dziękuję!

Wojciech Ćwiąkała – dziękuję

Rakoniewice zapowiadały się pogodą wietrzno dżdżystą. Samochód z teamem Drużyna Szpiku przyjechał na miejsce godzinę przed startem, czyli akurat żeby odebrać pakiet, przebrać się, skoczyć do sklepiku i uskutecznić rozgrzewkę.

Fajne było to, że trasa 10 km była na 3 pętlach po tym małym miasteczku. A ja polubiłem pętelki Bo doping, i na drugim okrążeniu znam już trasę

Niestety początek wystrzeliłem za mocno.
Pierwszy kilometr 3:3o/km, drugi 3:38/km. Poniosło mnie, i później to się mściło… tempo spadało, aż do ostatniego kilometra, kiedy to dogonił mnie Andrzej
Stwierdziłem, że nie odpuszczę, chwilę siedziałem mu na plecach żeby na ostatniej prostej powalczyć trochę, i udało się

Dzięki!

Wg zegarka łączącego się z kosmosem wyszło 10,12 km, ale taki błąd da się przeżyć
W sumie dobrze że założyłem to ustrojstwo, bo na trasie ciężko było zauważyć kilka tabliczek pokazujących kilometry.

Skrobnę też coś o organizacji. Rewelacyjny klimat biegu, SUPER głośny doping i tryliard kibiców na trasie

Po biegu super ciastka energetyczne, a potem… strefa jadła wszelakiego zamknięta dla gapiów. Zawodnicy mieli do wyboru bardzo dobry bigos (na słodko) kiełbaskę, przepyszny chleb ze smalcem (najlepszy jaki dotąd jadłem) ogórki kiszone, ciasto drożdżowe, ciastka smażone w oleju, piwo i inne, których nie próbowałem
Piwa też nie łykałem, bo nie lubię…:P

A w ogóle to muszę się bardziej wyprostować

Foty:

Andrzej Wojciechowski

http://picasaweb.google.com/109425545373359974997/1DychaDrzymaYWRakoniewicach

H. – dzięki! ))

Początek za szybko. To jeszcze za wcześnie by lecieć początek po 4:05. Później już zwalniałem co widać poniżej na międzyczasach:

Nie wygląda to już tak tragicznie jak w Pile, gdzie słabłem pod koniec jak Krzyżacy pod słonecznym Grunwaldem…

Była piękna pogoda ale z przodu mało biegnących, więc samotne długie proste przez puste pola mnie trochę dobijały. Oczywiście gdybym był w formie to inaczej bym odbierał ten bieg

W każdym razie przynajmniej w mijanych wioskach było wesoło, a w samym Zbąszyniu to już w ogóle wrzawa Bardzo ładna okolica, fajna infrastruktura do organizowania biegów. Organizacyjnie wszystko super, a jedzenie w szkolnej stołówce bardzo mi smakowało Nic tylko robić tam wyniki, najlepiej jednak biegać tam w grupce

Aha, pierwszy raz na bieg wziąłem mp3 i tego błędu już nie powtórzę Mimo że słuchawki były douszne i na pałąkach zausznych, to wysuwały się po kilku kilometrach jak tylko uszy się zaczynały pocić Ale za to jakiego kopa dostałem kiedy na starcie zabrzmiał Rammstain „Adios”

Click here to view the embedded video.

Foto:

http://picasaweb.google.com/106614174698088686914/BiegZbaskich?authkey=Gv1sRgCIHBqdm7w46JcQ

http://picasaweb.google.com/102561890545193474636/BiegZbaskich2011?authkey=Gv1sRgCOD8nZ3u1I-wQw#

Bez owijania i enigmatycznego biadolenia napiszę tylko, że na początku lipca kupiłem działkę z domkiem. I nie sądziłem że tak mnie to wciągnie

Ponieważ domek wymagał sporego nakładu pracy i zaangażowania nie tylko portfela, ale tez każdej chwili wolnego czasu, okazało się, że totalnie odechciało mi się biegać.
Schemat dnia powtarzał się następująco: praca, robota na działce, wypad do marketu budowlanego, robota, spać.  I tak przez dwa miesiące: lipiec i sierpień. Aż przyszła chwila, by stwierdzić, że trzeba opłacić startowe do Piły. Dylematu nie było – jechać czy nie jechać. Nawet nieprzygotowany chciałem tam pobiec, no ale z pustego to nawet karczmarz nie naleje.

No to pobiegłem…

… a wykres mojego tempa mógłby służyć architektom do budowania skoczni dla Szlirencałera. To był mój najwolniejszy półmaraton. ale cieszę się że go nie odpuściłem. Bo nawet tak zły start to bardzo dobry trening. Pod warunkiem że się nie złapie kontuzji. I pod warunkiem że się trenuje

Tak naprawdę to nie ma co porównywać, tylko brać się do roboty!

W zasadzie ruszyłem dość ostro, aż złapałem pierwszą zadyszkę. Trochę mnie przytkało na początku, tym bardziej że startowaliśmy z biegaczami na 5 km (jedno okrążenie trasy) więc można się było spodziewać kosmicznego tempa w czołówce. Po kilkuset metrach wspólnego biegu ze Słonikiem i Wojtkiem po mojej prawej stronie pojawił się szybki obiekt biegający – Artur Miłe spotkanie, ale skoro tak, to trzeba spróbować chociaż kawałek utrzymać się z tym cyborgiem. Po kilku słowach  i wymianie uprzejmości dowiedziałem się, że Artur vel Mały wczoraj zrobił wycieczkę 90 k m na rowerze, więc nie jest tak do końca świeży. Pewnie dlatego tak wyszło, że całą trasę miałem go w zasięgu wzroku

Ale tak naprawdę gwoździem programu okazała się…. nawigacja naszych pilotów. Mianowicie dwóch jegomości, którzy na rowerach mieli jechać przed czołówką i wskazywać trasę, pomyliło… drogę.
W sumie powtarzanie tego już któryś raz może być nudne, więc ostatni raz opisze jak to wyszło. Czołówka biegu ufnie leciała za panami na rowerach. W tym i ja

Jakież było moje zdziwienie, kiedy to po około 5 kilometrach kiedy już mieliśmy dobiegać do końca pierwszej pętli zobaczyłem z prawej strony wybiegających z małej uliczki ludzi… i nie byli to kibice tylko zawodnicy!

Słonik biegnący ze mną ramię w ramie zaklnął wtedy siarczyście, że nawet  zacytować tego nie mogę. W każdym razie pozostałą część biegu leciałem z przeświadczeniem, że to wybiegający z uliczki skrócili trasę. Jakże byłem w błędzie, że to ja i kilka osób przede mną i za mną pobiegliśmy za daleko. Nie z naszej winy…

Kiedy w końcu zrobiło się luźniej na drugiej pętli, postanowiłem oczyścić trochę tabelę wyników. Tak sobie teraz to buńczucznie piszę, ale w tamtej chwili było to dla mnie sprawą honoru Postanowiłem, że dogonię i wyprzedzę te kilka osób które wskoczyły między mnie a białą koszulkę Artura biegnącego jakieś 70-80 metrów przede mną. Tak żeby nie było wątpliwości. Chociaż i tak bałem się, że wyniki będą wypaczone przez to, że ktoś mógł wskoczyć na sam czub. Ale jak się dowiedziałem na mecie, te kilka osób które wyczyściłem to było wszystko, co mogło zamieszać bezpośrednio przede mną.

Uff

No to tyle, dwa motyle, gile z nosa eskimosa.
Później zasłużone jedzenie, grill na działce i inne atrakcje (zakupy w Decathlonie i takie tam )

Aha

Na plus dla biegu to:
spotkani znajomi, medal (standard ale miły), pomiar czasu na chipy (standard),  bardzo szybko opublikowane wyniki w internecie,  izotonik przed startem (pić mi się chciało jak cholera) oraz dobre jedzenie po biegu

Wtedy nabiegałem 1:32 z hakiem ale to był mój pierwszy bieg na takim dystansie w skrajnym upale.

W tym roku pogoda podobnie dała popalić, ale pobiegłem już mądrzej.  Z założenia do 5km miało być tempo po 4:20 na rozgrzanie a później ile fabryka dała, i ile paliwa w baku Oczywiście na początku ciężko było stopować się do 4:20/km ale z grubsza się udało… Międzyczas na 5km był ponad minutę gorszy od życiówki z Piły 2010, ale tak miało właśnie być

Później już tylko wyprzedzałem i wyprzedzałem…

Ranek zapowiadał walkę w upale. Polana w Lasku Marcelińskim była rozgrzana jak pola Grunwaldu. A my,  niczym Krzyżacy czekaliśmy na godzinę 12:00 kiedy to miał nastąpić start zawodów w formule: 4 km biegu, 12 km rowerem, i 2 km biegu.

Chwilę przed startem zapowiedziano objazd trasy – najpierw biegowej a później rowerowej. Wszystko super, tylko… na końcowych kilkuset metrach trasy rowerowej, kiedy to jechaliśmy w wesołej grupie złapałem…. gumę

Za kilka minut start a ja jadę z flakiem w tylnym kole. Na szczęście cały sprzęt do wymiany miałem przygotowany w  swoim boksie w strefie zmian, więc po 4 minutach miałem już rower gotowy. Tylko pojawił się niepokój, że jeśli złapię już na trasie laczka, to nie będę miał już zapasowej dętki… W sumie i tak zmiana gumy czyli jakieś 3-4 minuty grzebałaby szansę na dobre miejsce.

Bieg 4 km

Rower 12 km

Bieg 2 km

A przed biegiem rozegrano wyścig kolarski na krótkich kilkukilometrowych pętlach. W sumie szkoda ze nie wiedziałem o tym wyścigu, bo wziąłbym rower i zaliczyłbym oba starty

Ale w sumie i tak było bardzo sympatycznie. Przy rejestracji dostałem czerrrwoną jak krew koszulkę Drużyny Szpiku i ustawiłem się na starcie w dużej grupie biegaczy

Na sygnał startu wystrzeliliśmy jak z procy Biegłem tuż za Przemkiem Walewskim i Jurkiem Wawrzyniakiem. Tempo było mocne, więc po kilku minutach poodpadało kilka osób z grupki i zostaliśmy w trójkę. A raczej w dwójkę, bo Przemek pognał tak daleko do przodu że musiałbym raczej gonić go na rowerze

Do końca trzymałem się za Jurkiem, ale ten na finiszu przyspieszył i uciekł na kilkanaście metrów. Zająłem 3 miejsce. Ale najbardziej byłem zadowolony z tego, że dołożyłem małą cegiełkę do akcji organizowanej przez Drużynę Szpiku, przy okazji później wykorzystując koszulkę do promowania tej idei
SUPER

Foto: Agnieszka Golak
https://picasaweb.google.com/103088308059194785875/IIIBiegDruzynySzpikuPodzielSieZyciemSrem21052011

Tomasz Mantas
https://picasaweb.google.com/113700751334529171209/PodzielSieZyciemDzienSzpikuIIIISremskiBiegDruzynySzpiku

Pierwsze dwa kilometry udało mi się utrzymać mocne (jak dla mnie aktualnie)  tempo. Momentami biegło mi się dziwnie lekko, nie miałem kłopotu z oddechem.
Nogi niosły, było dobrze. Prowadziłem Grupę pod Wezwaniem Większość z nich kręci czasy w okolicach 18 minut i mniej.  Fajnie było
Zwolniłem na krótkim podbiegu tuż po drugim kilometrze. Zaraz za nim była duszna polana i tam mnie przytkało. Zaczęli mnie wyprzedzać.
Drugi oddech złapałem… nie, nie złapałem drugiego oddechu. Do końca pociągnąłem na bezdechu (takie miałem uczucie). Bardzo chciałem zejść poniżej 19 minut.
Było pięknie, słonecznie, i trochę za ciepło
Na ostatnim kilometrze, wyprzedzający mnie zawodnik krzyknął, bym dawał do końca Dzięki temu dociągnąłem do mety lepszym tempem niż ostatnio. Super, dzięki!

km
1	3:28
2	3:35
3	4:05	nie wiem czy tabliczka dobrze tam stała
4	3:36
5	3:45

Generalka kategorii „trzydziestek” i „trzydziestków”

I w tych pięknych okolicznościach przyrody przyszło nam zmagać się z trasą 21 km i 97 metrów. Tak fajnie to zostało zorganizowane, że z Trzemeszna zabraliśmy się wesołymi autobusami. Jechały niewiele szybciej niż przebiegłby ten dystans Haile, ale było bardzo sympatycznie. Nawet jeden z nich – oznaczony na pomarańczowo – to szatnia na kółkach

Jakoś dojechaliśmy. Na starcie w Mogilnie stanęło blisko 400 osób.
Zimno, jakieś 8 czy 10 stopni, ale wole jak jest chłodniej niż za ciepło.
Trzeba było się rozgrzewać robiąc cokolwiek. A moje cokolwiek to udawanie że się rozgrzewam. W sumie ani nie poszedłem się rozbiegać, ani też nie porozciągałem się zbyt porządnie. Ciepło w biurze zawodów, czysta toaleta. Ale tuż przed startem znów kusił pobliski tojtoj, niestety była kolejka. Pomyślałem, że to standardowy stresik przedstartowy i jak ruszymy to zapomnę. Ruszyliśmy. I nie zapomniałem.
Zakładałem na początku spokojne tempo tak po 4:00 pierwszy kilometr, bo zawsze na początku chce się szybko, a później zwolnię tak do 4:10 by w drugiej części przyspieszyć i co będzie to będzie.
No i po międzyczasach poniżej widać jak wyszło.
Na początku biegłem z Kubą który nabiegał tego dnia życiówkę 1:25 z hakiem. Po kilku minutach zrobiła się już grupka biegnących podobnym tempem. Czułem się dobrze, podmuchy wiatru odczuwalne były jedynie pod koniec, gdzie w kilku miejscach trasa nieco wymuszała zmianę kierunku.
Było kilka niedużych podbiegów gdzie starałem się zwalniać. Był też tajemniczy jegomość w góralskiej czapce. Takiej bardziej od górali peruwiańskich. Na pierwszych kilometrach zabawiał rozmową o tym, że pali dwie paczki papierochów dziennie, że biega od miesiąca, i że jakie to tempo i na jaki czas. Tak tak, panie Marku Niestety moja koncentracja związana z chęcią jak najszybszego spotkania z herbatka na mecie była silniejsza od potrzeby konwersacji, więc ograniczyłem się do zdawkowych odpowiedzi. Czego trochę żałuję, bo temat z tajemniczym góralem można było sympatycznie rozwinąć Na pierwszym punkcie bufetowym między 5 a 6 kilometrem chwyciłem kubek i przyspieszyłem o 100km/h by oderwać się od grupki. Tak mi się wydawało, a w rzeczywistości pewnie było to jakieś 0,007 km/h. W każdym razie od tego momentu zacząłem przyspieszać łapiąc kolejne mikro zgromadzenia biegowe. Czułem się dobrze, jeno te powracające naciski między pępkiem a kolanami. W sumie dobrze że się nie zatrzymałem pod drzewkiem, bo życiówki mogłoby nie być. A właściwie… może właśnie bym pobiegł jeszcze szybciej? Cholera wie.

Na 15 km wiedziałem że jest dobrze, i kiedy klikałem międzyczas uśmiechałem się sam do siebie widząc 59:45. Jest super! Może dociągnę, może będzie poniżej 1:25:01 z zeszłego roku z Piły

Od tego momentu gdzieś 200 metrów przede mną zaczęły mi majaczyć białe kolanówki i niebieska koszulka oraz charakterystyczny, równy krok. Bo każdy ma swój krok i pomimo mojej ślepoty z daleka widać kto to może być. Tylko nie pasowało mi tempo, bo przecież Adam nabiegał w Poznaniu 1:21 . A tu w takich warunkach mógł pobiec szybciej. W każdym razie od tego momentu zacząłem nieśmiałe próby dogonienia go. Udało się, ale dopiero w pobliżu herbatki na mecie
Nawrotka na rynku w Trzemesznie była zabójcza, bo biegłem już na rezerwach. Na szczęście stoper tym razem nie zwalniał celowo i odliczał sekundy tak jak powinien, więc czułem że zaraz będzie koniec. Jeszcze tylko wyprzedzić jednego i wpadam na finisz na stadion.Widzę zegar.

1:24:26

Niestety pierwsze 4 międzyczasy złapałem słysząc pikające czasomierze innych zawodników, bo nie zlokalizowałem tabliczek…

Foto:
Tomek Mantas https://picasaweb.google.com/113700751334529171209/PoMaratonMogilnoTrzemesznoImJanaKilinskiego#
https://picasaweb.google.com/106587794776843258116/Trzemeszno

Podróż upłynęła spokojnie, może poza jednym akcentem, kiedy to anioły stróże polskich dróg, w trosce o nasze bezpieczeństwo zatrzymali nasz wesoły bus z bliżej nieznanych powodów. W sumie wieczór, weekend, pora grillowania. Oczywiście rozumiemy.

Noc w katowickim hotelu przy ul. Klimczoka przebiegała bez większych zakłóceń. Tak jak z  zewnątrz budynek prezentował się  obiecująco, tak w środku poza odnowionym głównym korytarzem trafiliśmy do peerelowskich klimatów hoteli robotniczych. Ale za 30 złotych za osobę nie ma co wybrzydzać. Niepalącym polecam jednak zabranie własnej poduszki. Ja trafiłem na wyjątkowo zakopcony egzemplarz…

(Właśnie zadzwonił telefon a moja nokia jest głodna.Nie mogę namierzyć ładowarki…)

Po spokojnej nocy ruszyliśmy do Chorzowskiego Parku Rozrywki. Warto było tu przyjechać i rozprostować stare kości na pachnącej poranną rosą trawie.

Poza tym obchodziłem właśnie  swoje trzydzieste czwarte imieniny. Niestety bez wina, jak to było na Night 4X w Toruniu w 2003

Ale i tak było uroczyście, bo przygotowałem sobie specjalnie nieprasowaną koszulę.

Spośród 61 startujących zebrało się sporo znajomych twarzy, ale też miałem okazję zobaczyć dużo świeżynek. Oj, trzeba było nadrobić zaległości i pooglądać technikę co niektórych. A ta robiła wrażenie. Miło się oglądało płynną jazdę na niskich, płaskich dublach.Niestety mam spore braki na szybkich garbach, więc czułem że to będzie mój słaby punkt. Ale dużo lepiej szły mi starty z bramki. I to udało mi się wykorzystać w przejazdach eliminacyjnych. Wygrałem wszystkie 3 wyścigi

System punktowy był klasyczny, czyli 3 rundy i w każdej za zwycięstwo były 4 punkty, za drugie 3 punkty i tak dalej. Później ustawiono drabinki i odpadało dwóch w każdym kolejnym wyścigu.

Zakwalifikowałem się do finałowej trzydziestki dwójki i tu już trafiłem na mocny skład. Pierwszych dwóch przechodziło do szesnastki. Wiedziałem że tutaj już nie ma zmiłuj, i jeśli nie wystartuję lepiej niż pozostali, to nie mam co liczyć na przejście dalej Ostatecznie zająłem 27 miejsce w generalce i 13 wśród amatorów – leszczy

Fajnie jest, dobrze było zaliczyć  starty i nie zrobić sobie krzywdy:)

Nie obyło się bez wpadek organizacyjnych np. chłopak wywołujący kolejne czwórki na start w jedyny i niepowtarzalny sposób: „przygotowywują się!”. Trochę mu się w oczach poplątało i wyczytał mój numer w niewłaściwej czwórce. Nikt nie zareagował kiedy wtarabaniłem się na bramkę startową i pojechałem jakby nigdy nic. Oczywiście nieświadomy tego że to jeszcze nie pora na jazdę. Wygrałem, ale mi tego nie zaliczono. Wzorując się na najlepszych naszych politykach nie przyszlo im do głowy przyznać się do błędu i zaliczyć mi 4 punkty Wszystkiemu winien jestem ja, masoneria, kibice ŁKS i producent tuszu do drukarki! I w ogóle wszystko.

Fajnie że chłopaki mają werwę i zapał do wskrzeszania tej zacnej imprezy, ale jest jeszcze trochę niedociągnięć do dociągnięcia.
Listy startowe warto wydrukować w dwóch kopiach: jedną wywiesić w ogólnodostępnym miejscu, a drugą dać krzykaczowi (bez urazy) żeby wiedział co i na kogo krzyczeć.

Jeśli startowe zrobić 5 zł droższe to tragedii nie będzie a można za to zrobić trochę muzyki na torze, niekoniecznie z kaset magnetofonowych bo te cholerstwa drogie są na rynku wtórnym, ale chociaż z jakiejś empetrójki czy wziąć jakąś dziewoję z „mam talent” – niech sobie próbę zrobi w warunkach polowych i pośpiewa trochę.

Znalazłem ładowarkę   Właśnie leci 55 minuta niezłej nuty: „carl cox & fatboy slim – live @ space, ibiza 2008″.

Dziękuję super ekipie z Sieradza za wspólny wyjazd  prawie jak za dawnych czasów

Mnóstwo znajomych zrobiło życiowe wyniki w tym biegu, gratulacje!

km
1	3:34
2	3:45
3	4:13	tabliczka chyba źle stała
4	3:43
5	3:54

Trasa Giga miała około 105 km. Czyli ponad stówa asfaltów z wiatrem w pysk i leśnych duktów typu 3 km prosto, skręt w lewo i znowu 3 km przed siebie.

Całe szczęście że pogoda dopisała i spotkałem po drodze kilka znajomych mordek. I to wszystko

Jedną z atrakcji na trasie, a właściwie pod jej koniec to pęknięta guma na Dziewiczej Górze.  Wyprzedzałem na podjeździe, jechałem w liściach żeby nie utrudniać tym wolniejszym, ale niestety. Pompka się przydała, jak i aparat spotkanego kolegi który pstryknął kilka ujęć „ku pamięci”. Dzięki Krzysiek!

Miało przestać wiać przed startem ale wróżki od pogody tym razem wzięły nie te wspomagacze co zawsze.
Dmuchało jak ta lala, więc bieg był porywisty, zmienny i czasem nawet jak w mordę strzelił (patrz filmik poniżej).

Jechaliśmy ze Słonikiem mając bojowe pieśni na ustach. W refrenach co chwilę przewijało się słowo „życiówka”. A skoro nieważne jak facet zaczyna, tylko jak kończy, to na słowach się nie skończyło. Stopery na mecie pokazały że jednak warto było tu przyjechać, i pomimo silnych przeciągów na trasie można było zawalczyć o poprawienie wyniku na 10 km.

39:09 (39:07 netto) to nie jest czas o jakim chciałbym opowiadać wnukom, ale przynajmniej prognozy (tfu!) są korzystne i cel na ten rok to zbić jeszcze z pół minuty.

Aaaa na starcie obok mnie zmaterializował się sam Naczelnik Wróżek, Tomasz Zubilewicz. Jako potwierdzenie słabej dyspozycji Kompanii Meteorologicznej, okazał dylemat czy biec w kurtce przeciwdeszczowej czy bez niej… Skończyło się na 642 miejscu Open, czyli całkiem dobrze!

Międzyczasy:

A jutro maraton MTB w Murowanej Goślinie…

Click here to view the embedded video.

Fotki:

https://picasaweb.google.com/MaratonyPolskie.PL/IXBiegEuropejski

http://gniezno.com.pl/wiadomosci/czytaj/3226/ix_bieg_europejski_bieg_cz_3.html

foto: Martyna Wiśniewska

Założenie na ten bieg było takie:  zejść poniżej 1:30 a będę zadowolony

I udało się

Pierwsza „dycha” pękła w nieco ponad 40 minut, czyli super. Lecieliśmy ze Słonikiem tempem w granicach 4:00 na kilometr czyli takim, jakie było w Pile w zeszłym roku. Wtedy nabiegałem 1:25:01 i to była życiówka. Teraz jednak taki wynik był niemożliwy do poprawienia.

Pogoda świetna, lekki wiaterek. Atmosfera super i nic w zasadzie mnie nie bolało Na odcinku od PKS do AWF prowadziłem grupkę licząc na to, że ktoś wyjdzie na zmianę, bo tam akurat nieco mocniej wiało a bez sensu tak biec ławą jakbyśmy szarżowali na Krzyżaków pod Grunwaldem. Pociągnąłem do przodu a chłopaki wskoczyli mi na plecy. Było dobrze. Ale wiedziałem że to musi się kiedyś skończyć.

Dawno tego nie doświadczyłem. W okolicach 15 kilometra dogonił mnie MEGA kryzys…
Już od 11 kilometra zacząłem czuć w nogach zmęczenie dystansem. Braki w treningach, zero siły biegowej, zero długich wybiegań od maratonu w październiku… nie ma nic za darmo i to tempo oscylujące w okolicach 4:00/km musiało się skończyć. I zemścić na ostatnich 6 kilometrach. Widać wszystko na międzyczasach poniżej.

Zwalniałem i kulałem się jak skład Przewozów Regionalnych między Krakowem a Katowicami. Czyli wolno. Od Ronda Rataje nie miałem siły nawet patrzeć na ludzi, ptaszki i inne zwierzaki. Myślałem tylko o tym żeby ukończyć, dobiec, zjeść kurczaka z rożna albo górę makaronu z sosem groszkowym. (Skończyło się na pizzy z kebabem )

Do mety dobiegłem tylko dzięki sile woli i temu, że było z górki już na Malcie…

Plan wykonany. Mogło być dużo lepiej, ale nie ma co wyrywać sznurowadeł z kaloszy i trzeba się wziąć do roboty

.

.

Międzyczasy

Ponieważ w sobotni poranek prawie przewróciłem się o leżącą obok łóżka kartę SD, postanowiłem w ramach rewanżu zabrać ją na spacer

Akurat tego dnia na Rusałce odbywał się piąty bieg drugiego Grand Prix w biegach przełajowych.

Efekt tej wspólnej wyprawy zobaczysz poniżej:

Click here to view the embedded video.

wyciskacz łez w podkładzie to  Band of Horses – The Funeral

Filmik do ściągnięcia: http://zabel.pl/GP2-5.wmv

foto: Tomasz Mantas https://picasaweb.google.com/113700751334529171209/IIGPPoznaniaWBiegachPrzeAjowychBiegPiaty

Ale zimą?

Śnieg???

Cóż, zakasałem rękawy i do roboty!

Bajdełej… w moje urodziny Stephen Hendry w turnieju Welsh Open zrobił swojego dziesiątego maksa czyli wbił 147 punktów w jednym podejściu (video poniżej) a Lech Poznań wygrał z portugalską Spartą Braga w pierwszym dwumeczu 1/16 Ligi Europy

Co za dzień!

Egoistycznie.
Dla siebie

Po pracy zabrałem ją na krótki fotograficzny spacer.
Było zimno, wiało.

Na starcie zebrało się ponad 400 osób które miały za zadanie przebiec jedno kółko dookoła Rusałki.
Niby nic trudnego, ale jak chce się wyprzedzić kolegów z podwórka, to trzeba przebierać girkami szybciej niż w czasie szkolnej łapanki na fluoryzację.

Na wiosnę biegałem tę pięcio-kilometrową trasę w 19:36. Nie szybciej.
W zasadzie ciągle płasko, poza dwoma mikro-podbiegami.

Teraz byłem po okresie przygotowawczym do październikowego maratonu. Ale po maratonie odpoczywałem i zrobiłem tylko 8 treningów. Dałem sobie na luz już w tym sezonie, i dopiero od grudnia zacznę regularne bieganie.
Tymczasem wracamy na trasę biegu.

Ustawiony w pierwszym rzędzie, naładowany adrenaliną wynikającą z tego, że tuż za plecami przyczaił się kolega Zbyszek (kumpel z pracy) który wiosną regularnie łoił mi tyłek wynikami rzędu 19:11 i 19:08, czułem że muszę na początku zrobić sobie miejsce na wybieranie dobrego toru biegu.
Nie lubię tej taktyki. Nie panuję nad nią.

Zawsze zdechnę na kilometr/dwa przed metą. Tym razem było podobnie. Na trzecim kilometrze zaczęły mnie wyprzedzać grupki osiemnasto-minutowców.
Końcówka zawsze mi się dłużyła, ale tym razem jakoś dziwnie szybko pojawiła się polana z Metą.
300 metrów przed końcem dogoniła mnie Agnieszka Lipiecka, która zawsze była poza moim zasięgiem. Tym razem znowu minęła mnie jak pershing, ale nie odpuściłem i wpadłem tylko 6 sekund za nią. Co i tak jest dużym sukcesem

Udało się zejść poniżej 19 minut i zaliczyłem czas 18:51.

Fajnie. Miły akcent na koniec tego sezonu startowego
Dwa razy rozjechały mi się nogi na śliskich liściach.
Brooksy dały znać, żeby wracać na asfalt

Wyniki:

http://zabel.pl/blog/wp-content/uploads/2010/GP-Poznania-2-1.pdf

Zdjęcia poniżej:
Tomasz Mantas

Dystans ten obowiązuje od 1908 roku, kiedy to na Igrzyskach Olimpijskich w Londynie ówczesna Królowa zażyczyła sobie wydłużenia dystansu o 2195m (wcześniej było 40 km) do miejsca, w którym miała być meta olimpijskiego biegu.

Najważniejszy Bieg w Tym Roku, do którego przygotowywałem się od wakacji, zaczął się ciekawie
Świeciło piękne słońce, lekki przymrozek w nocy zostawił biały szron na trawach.
Do startu miałem 3 km więc idealnie na rozgrzewkę
Ze starych skarpet z frotki zrobiłem sobie jednorazowe rękawko-rękawiczki do wycierania i ochrony przez marznącymi paluchami.
Kaczki na stawie Olszak śmiały się ze mnie jak pędziłem na start bez paska od pulsometru.
Tak właśnie.
Zapomniałem założyć go przed wyjściem…
Zaryzykowałem jednak i nie wracałem się po niego. Zdałem się na stoper i mierzenie tempa wg międzyczasów.

Przed startem wspólna rozgrzewka z Vege Runnersami, po której Słonik pokazał mi karteczkę z rozpiską na 3:07:40
5 km – 22:17
10 km – 44:34
15km – 1:06:51
20 km – 1:29:08
30 km – 2: 13:42
40 km – 2: 58:16
42,195 – 3: 07:40

Wyglądało to obiecująco, ale nie miałem pojęcia jak moja prawa noga przyjmie takie tempo. Jak to zwykle bywa, zaraz po starcie wydarłem do przodu w – jak mi się wydawało – spokojnym ale równym tempie.

Pierwszy kilometr 4:02.
Cholera, za szybko!
Pogoda piękna, dużo ludzi, to i doping niezły, i nogi same lecą. Brakuje pulsometru, więc zwalniam i uważam na kolejne międzyczasy.
Na wysokości Katedry mijam kolegę w klapkach Po kilometrze wyprzedzam Artiego.
Lecę dalej, nie odwracając się ale licząc na to, że Słonik dobije do mnie i pociągniemy razem. Nic takiego się jednak nie dzieje. Na Dębinę wbiegam bardzo niechętnie. Nie lubię tej pętli na której nic się nie dzieje.
Jedynie pod Hetmańską głośna grupa kibiców powoduje lekkie przyspieszenie.
Łasy jestem na doping, a co
Rondo Rataje obfituje w znajome buzie
Dziękuję! )

Chartowo, za chwilę koniec pierwszego okrążenia. Benek i Szmajchel krzyczą: „dawaj Robert!”

To daję i wbiegam na drugą połówkę.
Czas niezły, bo poniżej 1:30. Byle utrzymać to tempo, to będzie szał ciał!

Staram się, bardzo się staram. Nie oglądam się.
Byle nie doszedł mnie balonik na 3:00.
Przy AWF biegnę z jegomościem w niebieskiej koszulce. Podaję mu swoje picie które dostaję od Taty jadącego rowerem. Kilka razy popijamy z dwóch butelek. Mimo, że zaraz przy Hetmańskiej będzie wodopój. Schnę coraz bardziej. Czuję się opity, w brzuchu chlupocze a mnie ciągle suszy… Wypijam łącznie 7 butelek izotoniku, do tego kubki z wodą na każdym punkcie.
Coś nie gra, że tyle piję. Ale nie zważam na to.

I znowu ta pętla na Dębinie. Długa, trzykilometrowa prosta daje się we znaki.  Ciągle popijam.
Na Rondzie Rataje lekko przyspieszam, by po 300 metrach krzyknąć do Taty, czy widać z tyłu balonik na 3:00.

„50 metrów za tobą!”

Dochodzi mnie ekipa na 3:00

I to mnie dobiło

4 kilosy do mety a ja czuję na plecach oddech tych, którym uciekałem przez 38km.
Zbiegam z Katowickiej, wtedy na łuku mnie dochodzą.
Staram się utrzymać ich tempo. Ale udaje mi się to tylko przez ok. 500m.
Jednak wyszły braki w długich wybieganiach… zrobiłem ich za mało.
Nie daję się i staram się ciągnąć za nimi, ale powoli i systematycznie mi odchodzą… Na ostatnim podbiegu przy pętli Lecha mijam Wojtka, który celował w wyraźne łamanie trójki, niestety chyba nie zagrało tak jak chciał… Coś krzyknąłem do niego z nadzieją, że pociągniemy razem końcówkę ale chyba nie był chętny…

Na Chartowie słyszę doping Zbyszka Hornika, dzięki temu nie daję się, i na zbiegu do Malty staram się nie odpuszczać.
Jeszcze tylko niecały kilometr i z górki. Ostatnia prosta, widzę zegar na którym cyferki układają się już w coraz bardziej wyraźne 3:00:39, 40, 41…

Na metę wbiegam szczęśliwy, bo czas zrobiłem sporo lepszy niż ten planowany, ale mimo wszystko pozostał niedosyt. Gdybym zszedł poniżej 3:00 to odpuściłbym sobie już żyłowanie na maratonach

jak widać początek poszedłem mocno, a pod koniec starałem się tylko utrzymać tempo, co nie wyszło mi za bardzo

Od 30 km traciłem kluczowe 6-7 sekund na kilometrze, co przełożyło się na te 3:00:52

Polecam

„Poznań jest miastem o najmniejszej w Polsce ilości opadów atmosferycznych,
a jednocześnie największej liczbie dni słonecznych w roku. W stolicy
Wielkopolski jest ich średnio 205 w roku. Zbyt mała liczba opadów – z oczywistych
względów – nie jest korzystna dla zieleni, zwłaszcza tej miejskiej, ale akurat dla
rowerzystów taka statystyka powinna być niezwykle zachęcająca.”

link do wersji elektronicznej:

http://www.zdm.poznan.pl/content/pliki/przewodnik_rowerowy-poznan_2010.pdf

Tydzień przed maratonem w Poznaniu miałem zaplanowany start w jakimś biegu, tak na przetarcie i rozruszanie starych kości.
Wybór padł na pobliski bieg przełajowy w Stęszewie. Zachęcała miła kameralna atmosfera, fajne tereny dookoła i brak wpisowego przy jednoczesnych fantach typu koszulka okolicznościowa

Po dojechaniu na miejsce okazało się, że będzie ładnie i słonecznie, ale bardzo wietrznie. Spotkałem wiele znajomych twarzy które jakimś dziwnym sposobem myślało o tym samym co ja, czyli jak tu najszybciej uporać się z dystansem 9 kilometrów.
No i zamierzałem sprawdzić czy utrzymam tempo poniżej 4min/km w takich warunkach.

Już na samym starcie mieliśmy wmordęwiatr, więc stojąc w pierwszej linii wykopałem sobie czubkiem buta mały dołek, żeby mieć się od czego odepchnąć

Najpierw miała być dłuuuuga prosta przez pole w kierunku lasu.
Po dość mocnym początku ustawiłem się na drugiej pozycji kilka metrów za późniejszym zwycięzcą biegu, z zamiarem schowania się za jego plecami przed tym cholernym wiatrem. Niestety jego tempo było zbyt mocne dla mnie, więc postanowiłem troszkę przystopować i poczekać na ekipę pościgową.

Nic takiego się jednak nie działo, w sumie nie wiem dlaczego. Po około kilometrze już nie słyszałem za sobą wyraźnego tupotu, więc postanowiłem trzymać dystans za oddalającym się czerwonym punktem z numerem 13.

Biegniemy sobie już kilka kilometrów a ja nawet nie wiem jakie mam tempo. Pulsometr wskazuje ciągle 176-178, więc w normie.

Mniej więcej po 20 minutach kiedy nadal nie czułem na swoich plecach oddechu rywali (od startu się nie oglądałem za siebie) w głowie zaczęła kiełkować myśl, że może… jakimś cudem uda mi się dociągnąć do mety gdzieś w pierwszej dziesiątce, może nawet trójce jak się uda.

Czułem że przez ten wiatr będę tracił na końcówce.

Jednak cały czas nikt mnie nie wyprzedzał. Dopiero gdzieś w okolicach Jeziora Witobelskiego obejrzałem się raz, i zobaczyłem ciemne punkty za sobą. Po chwili minąłem tabliczkę z napisem Stęszew i pojawiła się nadzieja, że może, może… się uda dociągnąć nawet na drugim miejscu!

Już do końca nie oglądając się zebrałem w sobie wszystkie resztki sił i postanowiłem nie odpuszczać Jeszcze tylko zakręt w prawo… zaraz zaraz! Ktoś krzyczy że nie ta uliczka!
Już prawie wbiegając w złą ulicę udało mi się w ostatnim momencie skręcić na właściwy tor, bo kierujący ruchem w tym miejscu zwyczajnie się zagapił na coś pewnie dużo ciekawszego
Ale udało się.

Do końca dociągnąłem na drugim miejscu

Galeria zdjęć z biegu:

http://picasaweb.google.pl/nonielubierodzynek/IISteszewskiBiegPrzeAjowy

Zaczęło się od biegu na orientację na Cytadeli:

„Memoriał im. Ryszarda Lisa”

Zgrzałem się jak silnik w Fiacie 126p na Zakopiance. Trasa 3km wystarczyła, żeby wskoczyć na najwyższe obroty i wykręcić czas 14 i pół minuty

Wszystkie punkty gładko, chociaż musiałem sobie przypomnieć jak to się biega orienteeringowe sprinty w parku. W dodatku na chipach w systemie Sport Ident

Same zawody fajne, chociaż mało ludzi – kilkanaście osób w kategorii Open – to niewiele, ale była bardzo miła atmosfera
Za pierwsze miejsce dyplom i ładny pucharek

Otwarcie jesiennej edycji Ligi Snookera w 12ftclub

Kij snookerowy ostatnio trzymałem w lipcu. Na szczęście udało mi się umówić na sympatyczny sparring w przeddzień meczu ligowego, więc przypomniałem sobie np. ustawienie bili żółtej na stole

Sam mecz z Remikiem był dość szybki. Pierwszego frejma udało mi się wygrać, choć pod koniec z lekką nerwówką. W drugim – jak to w II lidze bywa – na ostatniej czerwonej dostawałem mniej lub bardziej przypadkowe snookery, niektóre bolały 4 lub 8 punktami straty. Przegrałem na końcówce, na różowej. Trzeci decydujący frejm obfitował znowu w snookery raz z jednej, raz z drugiej strony. Nie trafiam nietrudnej niebieskiej przy wystawionej różowej, i koncówka nerwowa, znów dla Remika. Mecz kończy się wynikiem 1:2 dla rywala. Stęskniłem się już za grą i nie mogę się doczekać kolejnych spotkań

Wieczorem jeszcze zaliczyłem pierwszą lekcję pływania na basenie na osiedlu Piastowskim.
O pływaniu jeszcze nie miałem okazji tutaj pisać Nie przepadam za wodą, w rozumieniu rozrywkowo-sportowym, a już w ogóle za wodą basenową w której czuć chlor.
Źle mi się to kojarzy z dzieciństwem, kiedy to jako bodaj 5-latek uczęszczałem na naukę pływania na Chwiałce. Skończyło się na nałykaniu wody i wielkim strachem przed głęboką wodą, który trwa do dziś.
Podjąłem się jednak próby zwalczenia demonów i o efektach będę informował na bieżąco. Mam nadzieję

Aha, na Piastowskim podobno woda nie należy do tych o temperaturze tropikalnej, ale jest mokra i chlorowana, a to podobno najważniejsze. Dla mnie istotne jest to, że do basenu można wejść (foto) na całkiem przystępne dziewięćdziesiąt centymetrów zanurzenia, czyli do przyjęcia

A w niedzielę wystartowałem w Stęszewie w biegu przełajowym. Ale o tym w następnym wpisie

Była sobota, świeciło słoneczko, wyjąłem z garażu białego stwora i ruszyłem na łowy, bo przecież facet to łowca. Podobno niekoniecznie zakupowy, ale będę forsował ustawę przeciwko dyskryminacji mężczyzn rozróżniających kolory i wiedzących czego chcą

Pierwszym miał być Runnersworld,  najstarszy chyba w Poznaniu sklep dla biegaczy. I to był mój ostatni przystanek, bo kiedy dojechałem na miejsce okazało się, że na tych kilku metrach kwadratowych jakoś zdołano zmieścić bieżnię, kamerę, i laptopa. A wszystko po to, żeby można było się dowiedzieć, jak układają się stopy podczas biegu i dobrać odpowiednie buty. Miałem obiecane, że dostanę filmik z testu na emaila – w skrzynce odbiorczej pojawił się w lutym. Lepiej późno niż wcale
Filmik pokazuje, że nie jestem ani pronatorem, ani supinatorem, typowy neutral. Ale tak z perspektywy czasu sobie myślę, że test ten trwał za krótko i wymuszał tylko określone tempo. Ani wolniej ani szybciej. Z kolei na bieżni w Szklarskiej przebieżki biegałem na zewnętrznych krawędziach.

Jako, że mam zaufanie do porad ludzi mądrzejszych ode mnie (przynajmniej którzy sprawiają takie wrażenie) dostałem do przymiarki te buty:

Prawda, że brzydkie?

stare Adidasy 2009

Ale to uczucie, kiedy je założyłem… i ta miękkość wyściółki i podeszwy… Oczarowały mnie. Swoją przekorną jaskrawością i komfortem.
I lekkością przecież… zapomniałbym dodać, że ważą niecałe 260 gram.
W każdym razie luźniejszy o jakieś trzy stówki wyszedłem ze sklepu i pognałem do domu, żeby z namaszczeniem przebrać się w wygodne ciuchy i polecieć do lasu.

Pierwsze wrażenie potwierdzają wcześniejsze achy i ochy:
doskonale miękka podeszwa, buty szybkie i lekkie, pchają się do przodu. Tylko ten oczojebny kolor lekko zakłócał moje wrażenia estetyczne, bo jak tu się nie gapić pod nogi na korzennych zbiegach

Przez jakiś czas biegałem w nich sobie, a stare Adidasy (fotka obok) poszły w odstawkę.

Później przyplątała się kontuzja kości udowej, więc odstawiłem buty na półkę. Przyszła zima, zaczęły się zajęcia spinningowe, i zacząłem truchtać.

po 500 km

Na śniegu bieżnik sprawował się całkiem znośnie, ale można zapomnieć o szybkim bieganiu w zaspach. Pierwszy egzamin Brooksów przypadł na start w Maniackiej Dziesiątce. Tak jak się spodziewałem, biegło mi się lekko. Poprawiłem wynik z ubiegłeg roku o 4 minuty, więc sporo
Później już było z górki, praktycznie co tydzień jakiś start.

Półmaraton Poznański przebiegłem bez większych sensacji jeśli chodzi o otarcia na stopach. Te buty są stworzone do biegania po asfalcie.

Regle w Szklarskiej

Pierwsze sygnały że nie są do wszystkiego, były na biegu crossowym na Malcie „Salomon Trail Running”. Tam na zbiegach pięty trochę mi uciekały. Jakoś się tym nie przejmowałem, bo w zamyśle buty te miały być na starty asfaltowe.

Prawdziwy sprawdzian był całkiem niedawno, w Szklarskiej Porębie.

Napisze krótko: to nie są buty na kamienne trasy, crossy w górach, ani nawet na bardziej kamieniste szutrówki.
W tych butach bałem się o kostki. Gibały się we wszystkie strony. Pod podeszwą czułem każdy większy kamyk. Na Drogę pod Reglami były okej, ale wyżej to już nie polecam.

Podeszwa nie jest zbyt odporna na nierówności, i w jakiś sposób – nie wiem jaki – uszkodziłem ją z tyłu, pod piętą (foto).

uszkodzenia na podeszwie

Bardzo szybko wysychają. Moje grzałki do butów suszą je w ciągu 5-6 godzin i nie sztywnieją po tym.

Na ostatnim półmaratonie w Pile zawiązałem je ciut słabiej niż zwykle. Tak po prostu. Tuż przed startem pomyślałem, czy nie zawiązać jeszcze raz, mocniej. Ale zostawiłem jak jest, i to wystarczyło, bo już do mety w ogóle nie myślałem o tym.
Jedynie na małych palcach czuję trochę nabrzmiałą skórę, ale poza tym spisały się znakomicie

Otóż tydzień temu wróciła mi kontuzja a właściwie przeciążenie w prawym biodrze. Rok temu bolało tak samo, ale dostałem fikuśny plaster i na drugi dzień było okej.
Teraz wizyta u osteopaty zakończyła się tylko rozmasowaniem wszystkiego co trzeba, i nakazem robienia ćwiczeń.
Na półmaraton dostałem „bana”. Ewentualnie na własną odpowiedzialność.

Zdecydowałem jednak jechać, może porobię zdjęcia, może pobiegnę dla towarzystwa zamykając tyły, a może jak się rozgrzeję, to ostrożnie przyspieszę.

Czy wspominałem już, że zaspałem?

na start

Nie zjadłem śniadania.
Całą drogę do Piły umilały mi rozmowy o sportach różnych, ale gdzieś tam w podświadomości migała czerwona lampka z napisem „nic nie jadłeś!”

Odbiór numerków, miłe spotkania znajomych, i sio! na rozgrzewkę.

Lubię jak świeci słońce, świat wtedy jakiś taki ciekawszy i ludzie przyjaźniejsi Problem miałem tylko ze znalezieniem spożywczaka z bananami. Żabka zaoferowała mi tylko dwie ciepłe buły z jogurtem z ziarnami i Grześkiem. Na stoisku jeszcze zaopatrzyłem się w żel i isostara, i tak uzbrojony polazłem się rozciągać wg zaleceń znachora.

Start schowali w jakimś przytulnym lesie pod drzewami, więc niczym sojusz Polsko-Litewski czekaliśmy sobie w cieniu na walkę z powoli rozgrzanym już asfaltem.

Pierwsze kilometry miałem biec spokojnie, żeby rozgrzewać prawe biodro.

na start

Wyszło jak zwykle inaczej, czyli 3:35

Następny 3:50, więc już lepiej.

Biegłem ze Słonikiem z Vege Runners (foto obok), więc trochę sobie gadaliśmy o pierdołach, czas jakoś szybko leciał. I ludzie klaskali i pokazywali palcami

Za chwilę po lewej zarejestrowałem pierwszego schodzącego z trasy, pewnie dramat jakiś, współczuję.

Pierwsza piątka, i nie mogłem uwierzyć: 19:43! Ciut tylko szybciej biegałem wiosną na piątkę!

Do diaska! To nie moje tempo!

Pulsometr jednak ciągle wskazuje drugi zakres, czyli 170-172. No dobra, muszę wytrzymać do dychy, wtedy zobaczymy jak będzie.
Jak było pod wiatr, to serducho stukało 5 oczek szybciej.

Dycha pękła za szybko.
40:32 to nawet w najśmielszych snach. Z bolącą prawą nogą? Tego nie wymyśliłby nawet Kaszpirowski.
Na trzynastym kilometrze podbieg. Zwalniam, by puls nie skakał wyżej niż 177.

Piętnacha i godzina jeden i siedem sekund.

Czuję, że albo teraz albo nigdy

Na 16 kilometrze na nawrocie widzę tych, którzy są za mną. Balonik 1:30 też.
Odwracam się kilka razy na Słonika i słyszę od niego, żebym biegł do przodu.

"Kenijka"

Wyrywam, i mijam… następnego i następnego. Chwilę biegnę za jakąś dziewczyną. Tylko żeby złapać oddech i znowu rura do przodu.

Zaczyna się zbieg przed którym mijam biegaczkę z nogami jak Kenijczycy. Za chwilę za plecami słyszę, jak bojowo pokrzykuje. Myślałem że to na mnie, ale chyba nie

Za chwilę kilka prostych, na budziku dochodzi 1:24. Ostatnia prosta.

Zanim wyostrzyłem wzrok na tyle, by dojrzeć cyferki na zegarze na mecie, dochodziło 1:24:46, 47, 48…

Nie mogłem uwierzyć, że się udało.

Chciałem dziś to przebiec, no może zejść poniżej 1:30

Ale to dla mnie kosmos…

PS. teraz z perspektywy czasu, na spokojnie analizując bieg wiem, że zawaliłem końcówkę. Wyraźnie zwolniłem na ostatniej prostej która miała 500 metrów.